Ik wilde helemaal geen mensen fotograferen!
Ik begon met fotograferen zoals zovelen dat doen: als hobby. Ik fotografeerde alles wat los en vast zat. Alles… behalve mensen. Tenzij ze het me vroegen en omdat 'nee zeggen’ niet mijn kwaliteit is, deed ik dat dan gedwee en met enorm veel stress.
Ze keken naar mij: “Zeg jij maar wat ik moet doen!”.
Ik was al blij als ik een scherp beeld had en het licht enigszins goed viel.
Tot ik in 2013 min of meer toevallig in een weeklange workshop bij Joyce Tenneson terecht kwam. Ik stapte haar huis in Maine, USA, in, zag de levensgrote polaroids aan de muur en ik geloof dat mijn adem letterlijk even stokte. Die week ontdekte ik niet alleen portretfotografie, ik vóelde het. Het was een startpunt van een prachtige reis.
Als een dolle leerde ik alles wat ik kon over het maken van een goed portret. Licht, nabewerking, poses.. ik ging door tot ik erkend werd met eerste prijzen. Vooral de kinderportretten spraken me aan. De onschuld en puurheid naar boven halen door verstilling toe te passen. Wow! Nog steeds gaat mijn hart hiervan open.
Van vorm naar inhoud.
Op een gegeven moment had ik aardig door hoe ik een consistente kwaliteit moest leveren. Ik leerde het vakmanschap beheersen.
En toen ging het mij vervelen. Er moest meer zijn dat mooie plaatjes maken. Ik nam een coach in de arm (Roel Stevens, Nine Dots Academy) en hij daagde me uit op zoek te gaan naar inhoud. Waar gaat mijn werk over? Wat drijft mij? Wat wil ik met mijn beelden vertellen.
De reis nam een onderzoekend karakter aan. Na wat heen en weer slingeren, begon ik met Kinderen van het Onderwijs, wat een succes werd. Daarna mocht ik meewerken aan Papieren Tijgers, een magazine over hoogbegaafde kinderen en hun positie in het onderwijs.
Mijn studiowerk behoefde ook keuze en richting. Alle kanten op gaan is verwarrend voor je marketing en communicatie kwam ik achter.. dus ook dat ging op de schop. Nu fotografeer ik met veel plezier ondernemers met hart voor mensen en help ik ze aan beelden waarmee ze met trots zichtbaar worden. Ook komen er zo nu en dan nog kinderportret opdrachten binnen, zonder dat ik hier directe marketing voor doe.
Coaching vind ik net zo leuk als fotograferen.
Met heel veel plezier draag ik mijn kennis over. Maar ik doe graag meer dan dat. Mijn kracht zit in het spiegelen en begeleiden van jouw processen. Zowel het vakinhoudelijke als het procesgerichte aspect van fotograferen. Want je weet net als ik dat bij portretfotografie zoveel meer komt kijken dan licht instellen en een mooie pose vinden.
Ik volgde een coach opleiding bij Atma en school me regelmatig bij in verschillende werkvormen en filosofieën. Ik ben groot fan van de Choose Again methode van Diederik Wolsak. Hiermee ga je tot de kern van je patronen en overtuigingen en het levert enorm veel vrijheid op.
Mijn benadering
Mijn werk gaat over verbinding. Als ik iemand fotografeer zorg ik dat ik eerst zelf rustig en ontspannen ben. Ik ben aandachtig aanwezig en maak vanuit die plek contact met de geportretteerde. Dat maakt dat iemand verbinding kan maken met zichzelf, voorbij de oppervlakte. Het portret als resultaat is opnieuw een middel tot verbinding, tussen de geportetteerde en de buitenwereld.
Voor mij wordt een portret interessant als ik voorbij de maskers mag gaan. Het openstellen is een kwetsbare aangelegenheid. Zowel van de geportretteerde als van mij als fotograaf.
International Award Winning Photographer
2022 – platinum award
Muse Photography Awards
2021 – 1st place category portrait
Chromatic Photo Awards
2021 – three times honorable mention category children & portrait
Tokyo International Foto Awards
2020 – two times silver award category ‘boudoir’ and ‘family’
The Portrait Masters
2020 – honorable mention children’s portraits
The Julia Margaret Cameron Awards
2019 – 1st place category ‘children’
ND awards
2019 – 1st place category ‘children’
The Portrait Masters
2019 – 2nd place category ‘family’
The Portrait Masters