Ik wilde eigenlijk helemaal geen mensen fotograferen. Als hobbyist fotografeerde ik alles wat los en vast zat, maar mensen vond ik doodeng. Tot ik in 2013 in de Verenigde Staten een workshop volgde bij Joyce Tenneson. Het zien van haar levensgrote portretten liet mijn adem stokken. Die week ontdekte ik portretfotografie niet alleen, ik vóelde het.

Ik stortte me op het vak en won al snel prijzen, vooral met verstilde kinderportretten. Maar na een tijd was alleen een mooi plaatje niet meer genoeg. Ik wilde meer inhoud en betekenis in mijn werk. Die zoektocht leidde naar projecten waar ik nog steeds trots op ben, zoals Kinderen van het Onderwijs en Papieren Tijgers.

Inmiddels fotografeer ik al ruim tien jaar vanuit mijn eigen studio, en leid ik fotografen op die dezelfde stap willen maken. Want diezelfde zoektocht, van mooi plaatje naar betekenis, is waar mijn coaching over gaat.

Ik ben geen docent die je een trucje leert. We kijken niet alleen naar je licht en je aansturing, maar ook naar wat je tegenhoudt: naar afstemming, naar rust, naar contact maken met het kind voor je. Want dáár zit het verschil tussen een mooi plaatje en een foto die ergens over gaat.

Als dat je aanspreekt, ben je bij mij op je plek. En als je liever alleen techniek komt halen, ben ik waarschijnlijk niet de juiste — en dat is helemaal goed.